aflv4_r1_front1.jpg (15512 bytes)
De reportage was ... WAAR
De gast zei ... WAAR
Klein Vlaanderen ... 62 % 38 %
Vlaanderen .... 53 % 47 %
Acht jaar geleden stond Glenn samen met zijn oom te wachten om de straat over te steken. Toen ze zich op het zebrapad begaven konden ze niet meer tijdig reageren op een auto die in volle vaart aangereden kwam. Glenn werd gegrepen door de voorbijrazende auto en kon zich vanaf dat moment absoluut niets meer herinneren.
Zijn familie vertelde hem later dat hij zeer zwaar gewond was. Zijn afgerukte arm moest terug aan het lichaam worden gehecht en een schedelboring was nodig om de druk op de hersenen te verlichten.
Ondanks alle inspanningen kon men niet voorkomen dat Glenn in een lichte coma terecht kwam. Na enkele dagen in het ziekenhuis was er geen verbetering merkbaar. Glenn zonk weg in
een veel diepere coma. Om het ontwaken uit deze diepere coma te bespoedigen werd er aan de familie gevraagd om gesprekken die thuis werden gevoerd op cassette op te nemen. Deze konden dan in het ziekenhuis worden afgespeeld. Naast gesprekken van familie werden ook cassettes van Urbanus gebruikt. Glenn was immers een grote Urbanus-fan.
Om nog wat meer stimulans te creren ging iemand er zelfs voor zorgen dat Urbanus persoonlijk kon langskomen. Niet iedereen dacht dat dit zou lukken. Urbanus is immers een persoon met een zeer drukke agenda. Maar toen werd er gebeld vanuit de kliniek dat Urbanus langs zou komen om tien uur 's avonds.
Urbanus begon bij zijn aankomst direct op de jongen in te praten. Als professionele onnozelaar deed Urbanus ook nu zijn uiterste best om enige reactie te ontlokken. Niet zonder resultaat, want er kwam wel degelijk reactie. Deze was echter zo miniem dat Urbanus zich tijdens het naar huis rijden toch afvroeg of het allemaal wel iets had geholpen.
Een week later ontving Urbanus een brief waarin Glenn hem een massa vragen stelde. Het had dus toch geholpen. De ouders waren ervan overtuigd dat het bezoek van Urbanus de reden was dat Glenn ontwaakt was uit zijn coma. Glenn is Urbanus in ieder geval nog dankbaar tot op vandaag.